Drenthe is mijn bluesprovincie, of toch niet...

Robert Lighthouse Was Here..., in Drenthe

Waar waren ze, al die Drenten en ook Groningers en anderen die het altijd hebben over de blues, Drenthe is blues, Drenthe is de bluesprovincie... Men zoekt de blues zelfs op het SXSW festival in Austin Texas. In Drenthe komt een bluesopera en een bluesfestival... Waar waren ze, als je het zo dicht bij je zelf kunt vinden. De ware, echte, pure Delta blues, ruw en onvervalst en niet dat gladde dat we ook wel Chicago blues noemen.  Eerlijke, rauwe blues zoals we dat graag in Drenthe horen, maar... waar waren ze, de Drenten, Groningers en anderen....       

Zo'n concert als met Robert Lighthoose loopt wel driekwart jaar. We hadden eigenlijk geen contact, het kwam wel. Vrijdagmorgen, ineens, was het er. We sms'ten van zo laat kom ik en we halen je in Assen van de trein. Om 15:34 stipt, de NS had beterschap belooft, staat Robert op het station. De ontmoeting is hartelijk en warm. De autorit naar Spijkerboor door Drents winters landschap is gezellig. Robert (Palinic = brandend huis) heeft Joegoslavische roots en is geboren in Zweden. Al vroeg voelde hij zich aangetrokken tot de echte, de zuivere blues, de (Mississippi) Delta blues. Op zijn achtiende maakt hij de stap naar Amerika om na omzwervingen langs menig mythische plek te belanden in Washington DC. Een district, geen staat merk Robert op. We komen aan in het warme 't Keerpunt. Willem neemt gaandeweg het gesprek over, Robert blijft daar. Jan en Maria, van het verblijfadres, zijn druk en komen later. Wij vertrekken eerst, er ligt nog veel werk.  Stipt negen uur staat Robert klaar en start de eerste van twee sets. (Bij ROTR altijd twee sets en als het mag éé n hele lange. De drankjes tussendoor) Er passeren vele blueshelden in Roberts omzwervingen door authentiek bluesland en zijn eigen Americana singer- songwriter werk mag ook gehoord worden. Mooie bluesnummers op zijn laatse CD zijn titelsong Demogracy en Me And My Son en Americana als Deepdown In the Mud en Greyhound dat je voorzichtig wel mag vergelijken met Grayson Gapps. Hij maakt zeer gepast gebruik van zijn mondharpen vooral, heel apart, met de Green Bullet. Toen Cees, de geluidsman ook nog instapte met zijn mondharp was het dubbel genieten. Om kwart voor twaalf stopte de trein. Het was een mooie rit met Lighthouse, die met Joegoslavische warmte en Zweedse nuchterheid zijn Amerikaanse roots, de Delta Blues, naar Spijkerboor bracht. In de Hunze delta...          

 

 

Reacties

Robert Lighthouse @ 't Keerpunt

Zaterdagmorgen. Even na elven stappen Robert Lighthouse en ik in de auto. Ik breng hem naar de trein. Roermond is zijn volgende bestemming. Vrijdag Drenthe, zaterdag Limburg en zondag ... weer terug naar Drenthe. Het leven van een artiest. We rijden rustig door het veenlandschap. Robert is benieuwd naar het leven van vroeger en vraagt honderduit. 'It must have been hard living here', is zijn oordeel. Onwillekeurig schiet me door het hoofd dat de blues eigenlijk ook wel hier had kunnen ontstaan, rondom Spijkerboor. Het gesprek komt op zijn zoontje. Die is zeven en speelt viool. Hij heeft ook wel een gitaar, maar daar heeft het jochie tot verdriet van zijn vader de laatste tijd minder aandacht voor. Bovendien: de jongen houdt niet van blues. De liedjes van zijn vader zijn wel mooi, maar de rest...Ik vraag wat zijn zoontje wel leuke muziek vindt. 'Woody Guthrie', antwoordt Robert. Dat zit zo. Samen met zijn zoontje is hij een keer door een onweersbui overvallen. Ze moesten vluchten naar een veilig heenkomen. In een song van Guthrie komt ook zoiets voor, dus dat sprak de jongen nogal aan. Misschien ken ik dat liedje wel, zegt Robert. 'Buffalo skinners' heet het. Hij zingt een aantal regels, maar is de tekst al snel kwijt. Verwonderd kijkt hij me aan als ik de woorden aanvul. Ik ken die song heel goed. Het is denk ik mijn favoriete liedje van Tim Grimm. We zijn inmiddels in Assen bij het station. Omdat we te vroeg zijn, graai ik in mijn mapje met cd's. Gelukkig, ik heb de cd 'Coyote's dream' van Tim Grimm bij me. Met gesloten ogen luistert Robert naar 'Buffalo skinners'. Af en toe zingt hij mee. Lachend kijkt hij op als het nummer afgelopen is. We stappen de auto uit en lopen naar het perron. Even later laat ik hem weer alleen. Man met een hoed, gitaar en koffer. Een reiziger. Een bluesman.